بی فسفونات ها و استئونکروز فک: یک رویکرد چند رشته ای ۲۰۱۱
Bisphosphonates and Osteonecrosis of the Jaw: A Multidisciplinary Approach 2011

در اوایل قرن نوزدهم، کشف شد که افزودن فسفر زرد (که اکنون فسفر سفید نامیده می شود) به سر چوب کبریت، روشن کردن کبریت را آسان تر می کند. بخارات فسفر توسط کارگران استنشاق می شد و با سایر مواد شیمیایی موجود در بدن ترکیب می شد تا یک بیس فسفونات قوی حاوی نیتروژن تولید کند. بیس فسفونات های حاوی نیتروژن خوراکی امروزی و بیس فسفونات های حاوی نیتروژن داخل وریدی به همان روش بخارات فسفر در بدن گردش می کنند و جذب استخوان شده و توسط استئوکلاست ها بلعیده می شوند. هنگامی که این فرآیند اتصال منحصربه فرد بیس فسفونات ها به استخوان رخ می دهد، استئوکلاست ها مسموم می شوند و این باعث کاهش یا حذف گردش استخوان می شود. استخوان آلوئولار در فک پایین و فک بالا سریع تر از استخوان های بلند گردش می کند، بنابراین فک ها هدف بهتری برای سمیت بیس فسفونات هستند. تا سال 2003 مشخص نشده بود که داروهای بیس فسفونات حاوی نیتروژن داخل وریدی و خوراکی امروزی به عنوان عوامل خطر اصلی در ایجاد استخوان نکروزه در معرض دید فک ها دخیل هستند. بیشتر محققانی که مواردی از استئونکروز فک ناشی از بیس فسفونات را گزارش کردند، دریافتند که این بیماران با زولدرونات، پامیدرونات یا ترکیبی از این داروها تحت درمان قرار گرفته اند که معمولاً برای درمان سرطان سینه یا میلوم استفاده می شوند. در حدود 5 درصد از موارد، افراد مبتلا به استئونکروز فک ناشی از بیس فسفونات برای پوکی استخوان تحت درمان بودند. رویدادهای تسریع کننده که در استئونکروز فک ناشی از بیس فسفونات نقش دارند عبارتند از کشیدن دندان (حدود 50 درصد موارد)، اگزوستوز فک پایین، بیماری پریودنتال و ترومای موضعی ناشی از دندان مصنوعی نامناسب. مشخص نیست که آیا قرار دادن ایمپلنت های دندانی یک عامل تسریع کننده است یا خیر. هدف این کتاب رفع نیاز پزشکان شاغل در تمام رشته هایی است که از بیس فسفونات ها استفاده می کنند و ارائه روش های درمانی محافظه کارانه و جراحی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین اطلاعات دقیقی در مورد مقالات مربوط به ایمپلنت های دندانی در بیمارانی که با بیس فسفونات ها درمان می شوند، ارائه خواهد شد.

During the early 19th century, it was discovered that adding yellow (now called white) phosphorous to matchstick heads made it easier to ignite matches. The phosphorous vapors were breathed in by workers and combined with other chemicals in the body to produce a potent nitrogen-containing bisphosphonate. Today’s oral nitrogen-containing bisphosphonates and intravenous nitrogen-containing bisphosphonates circulate around the body the same way as the phosphorous vapors, and are absorbed into bone and ingested by osteoclasts. When this unique binding process of bisphosphonates to bone occurs, osteoclasts are poisoned, and this reduces or eliminates bone turnover. Alveolar bone in the mandible and maxilla turns over more rapidly than in long bones, so the jaws are a better target for bisphosphonate toxicity. It wasn’t until 2003 that today’s intravenous and oral nitrogen-containing bisphosphonate medications were implicated as major risk factors in the development of exposed necrotic bone of the jaws. Most of the researchers who reported cases of bisphosphonate-induced osteonecrosis of the jaw found that these patients were treated with zoledronate, pamidronate, or a combination of these drugs, which are commonly used for treating breast cancer or myeloma. In about 5% of cases, subjects with BIONJ were being treated for osteoporosis. Precipitating events that contribute to BIONJ are tooth extractions (about 50% of cases), mandibular exostoses, periodontal disease, and local trauma from ill-fitting dentures. It is not known if the placement of dental implants is a precipitating factor. The book aims to meet the need of medical practitioners working in all fields that use bisphosphonates, and to present the conservative and surgical treatment methods currently in use. There will also be detailed information on the literature relating to dental implants in patients treated with bisphosphonates.