همزیستی و ابهام ۲۰۱۳
Symbiosis and Ambiguity 2013

همزیستی و ابهام، نخستین ویرایش انگلیسی از مطالعه‌ی کلاسیک روابط اولیه‌ی ابژه، اثر خوزه بلگر (۱۹۲۲-۱۹۷۲)، روانکاو آرژانتینی و چهره‌ای اثرگذار، است. این اثر ریشه در تفکرات کلاینی دارد و سرشار از مطالب بالینی است.

تز بلگر این است که با شروع از تمایز نیافتگی بدوی، پیش از جایگاه پارانوئید-اسکیزوئید که توسط کلاین توصیف شده، اوتیسم و همزیستی به عنوان روابط خودشیفته‌وار در یک هسته‌ی ‘به هم چسبیده’ هم‌زیستی می‌کنند. در همزیستی، بخشی از ذهن در یک شخص یا موقعیت خارجی سپرده می‌شود؛ در اوتیسم، در ذهن یا بدن خود بیمار سپرده می‌شود. این هسته مبهم است و به عنوان بخش روان‌پریش شخصیت، در بزرگسالان باقی می‌ماند.

همزیستی تمایل دارد تا فرآیند تحلیل را متوقف کند، بنابراین تحلیلگر باید هسته‌ی به هم چسبیده را فعال، تجزیه و تفکیک کند، ابهام این هسته تمایل دارد تا موقعیت‌های آزاردهنده را “کند” کند. محیط روانکاوی به عنوان پناهگاهی خاموش برای بخش روان‌پریش شخصیت عمل می‌کند، جایی که “دنیای خیالی” را ایجاد می‌کند. بنابراین، در نقطه‌ای، خودِ محیط باید مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد و رابطه‌ی تحلیلی، همانطور که بلگر در فصلی مشهور درباره‌ی محیط مشاهده می‌کند، از حالت همزیستی خارج شود.

اثر خوزه بلگر ضرورت تحلیل روابط اولیه‌ی خودشیفته‌وار با ابژه را همان‌طور که به صورت بالینی، به ویژه در محیط، پدیدار می‌شوند، نشان می‌دهد. به طور گسترده‌تر، او عدم تمایز و مشارکت را به عنوان عواملی می‌نگرد که در طول زندگی: در گروه‌ها، نهادها و جامعه به طور کلی، عمل می‌کنند.

Symbiosis and Ambiguity is the first English edition of the classic study of early object relations by influential Argentinian psychoanalyst José Bleger (1922-1972). It is rooted in Kleinian thinking and rich in clinical material.

Bleger’s thesis is that starting from primitive undifferentiation, prior to the paranoid-schizoid position described by Klein, autism and symbiosis co-exist as narcissistic relations in a syncretic ‘agglutinated’ nucleus. In symbiosis part of the mind is deposited in an external person or situation; in autism it is deposited in the patient’s own mind or body. The nucleus is ambiguous and persists in adults as the psychotic part of the personality.

Symbiosis tends to immobilise the analytic process, so the analyst must mobilise, fragment and discriminate the agglutinated nucleus, whose ambiguity tends to ‘blunt’ persecutory situations. The psychoanalytic setting functions as a silent refuge for the psychotic part of the personality, where it creates a ‘phantom world’. At some point, therefore, the setting itself has to be analysed and the analytic relationship de-symbiotised, as Bleger observes in a celebrated chapter on the setting.

José Bleger’s work demonstrates the need to analyse early narcissistic object relations as they arise clinically, especially in the setting. More widely, he regards undifferentiation and participation as operating throughout life: in groups, institutions, and society as a whole.